آمریکا اطلاعات خود را در سراسر جهان چگونه جمع آوری می کند؟

لئون پانه‌تا رئیس پیشین سازمان سیا نیز اظهار داشته است "برنامه‌ای پنج‌ساله را برای این سازمان تدوین کند، چرا که روش هزینه‌کرد پس از یازده سپتامبر نمی‌تواند برای همیشه باقی بماند." همین گفته‌های پانه‌تا حاکی از عمق فعالیت‌های امنیتی و اطلاعاتی‌ای را که در این کتاب به آن پرداخته شده است را می‌رساند.

 کتابی که هم‌اینک درحال آن بررسی آن هستیم مبتنی است بر مستندات مربوط به قراردادهای دولتی و شرح مشاغل، سیستم ثبت اموال، شبکه‌های اجتماعی و صدها مصاحبه با مقامات اطلاعاتی و امنیتی. بیشتر این افراد به دلیل ترس از اخراج از کار و یا دیگر عقوبت‌های ممکنه تقاضا کردند در این کتاب نامی از آنها برده نشود.

برای روشن شدن فضای این مخفی‌کاری، پریست و همکارش در بخشی از کتاب خود چنین می‌نویسند: بیرون از یکی از بخش‌های فرعی عمارت‌های بزرگ "مک لین"، هر روز هفته صفی از اتومبیل‌ها مدت زمانی را در انتظار می‌گذرانند تا صبحی جدید در دستگاه سری امنیتی آمریکا آغاز شود. رانندگان مدتی را صبورانه به انتظار می‌نشینند تا بتوانند گردش به چپ کرده و از تپه‌ای بالا بروند که سرانجام به نقطه‌ای منتهی می‌شود که نام آن در هیچ نقشه‌ای آورده نشده و هیچ علامتی هم ندارد.
خیلی تلاش شده است تا ساختمان موسوم به "لیبرتی کراسینگ" از چشم‌ها پنهان بماند اما آنگاه که زمستان فرامی‌رسد و برگی بر تن درختان باقی نمی‌ماند، پوشانیدن این کوه سیمانی پر از پنجره از چشم‌ها کار ساده‌ای نیست! اگر کسی بخواهد بدون داشتن علائم ویژه به این ساختمان نزدیک شود، با مردان سیاه‌پوش مسلحی مواجه می‌شود که چون اجل معلق سررسیده و سلاح‌هایشان را به سمت وی نشانه می‌گیرند.
اگر بشود از حفاظ‌های سنگین و موانع فولادی هیدرولیک گذشت و وارد محوطه شد، با ساختمان لیبرتی کراسینگ مواجه می‌شویم که در آن حداقل 1700 کارمند دولت فدرال و 1200 کارمند پیمان‌کاران خصوصی مشغول به‌کارند. در این ساختمان دو مرکز فرماندهی مهم قرار دارد، یکی مرکز فرماندهی اطلاعات ملی آمریکا و دیگری مرکز ملی مبارزه با تروریسم.
ساختمان عظیم لیبرتی کراسینگ اصلی‌ترین مجموعه در میان مجموعه‌هایی است که پس از یازده سپتامبر در آمریکا ایجاد شده‌اند. اما بزرگترین نیست. در "آرلینگتون کانتی" ساختمانی وجود دارد که حتی از لیبرتی کراسینگ هم عظیم‌تر است.
به نوشته پریست و آرکین هر روز در سراسر ایالات متحده چیزی قریب به 854000 نفر با امتیازات ویژه امنیتی وارد اتاق‌هایی می‌شوند که همه مجهز به قفل‌های الکترومغناطیسی، شبکه‌ای از دوربین‌ها و دیوارهای مستحکمی است که آلات استراق سمع در آنها قابلیت نفوذ ندارند


نموداری از شرکت های خصوصی امنیتی آمریکا


بنابرگزارش این دو، حداقل 20 درصد از سازمان‌های دولتی مامور به مبارزه با تروریسم پس از یازده سپتامبر ایجاد شده یا کلا تجدید ساختار شده‌اند. بسیاری از سازمان‌های موجود هم با توجه به افزایش بودجه آنها در دوران بوش به شدت حجیم شدند چرا که مسوولین امر نمی‌دانستند این همه پول را چگونه خرج کنند؟!
به‌طور مثال، سازمان اطلاعات دفاعی پنتاگون در سال 2002 در حدود7500 کارمند داشت اما اکنون 16500 کارمند دارد. بودجه آژانس امنیت ملی آمریکا که مبارزه با استراق سمع الکترونیک را برعهده دارد نیز 2 برابر شد. 35 نیروی مشترک ضد تروریستی "اف بی آی" به 106 نیرو افزایش یافت. تمام این افزایش حجم درست بلافاصله پس از یازده سپتامبر آغاز شد.

در این کتاب تصریح شده است: 9 روز پس از حملات یازده سپتامبر کنگره آمریکا بودجه‌ای معادل 40 میلیارد دلار برای تقویت قوای دفاعی در خاک آمریکا و اجرای عملیات علیه القاعده در سراسر جهان بر بودجه نظامی آمریکا افزود. این اضافه بودجه با 36.5 میلیارد دلار در سال 2002 و 44 میلیارد دلار در سال 2003 تکمیل شد. این تنها یک آغاز بود.
با تزریق بی‌محابای پول، آژانس‌های نظامی و اطلاعاتی چند برابر شدند.تنها تا پایان سال 2001 میلادی 24 سازمان جدید بنیاد نهاده شدند. دو سازمان از سازمان‌های ایجاد شده "اداره امنیت میهنی" و "نیروی پیگیری دارایی‌های خارجی گروه‌های تروریستی" بودند. در سال 2002 میلادی 37 سازمان دیگر به مجموعه سازمان‌های موجود اضافه شدند که اهداف اصلی آنها ردیابی سلاح‌های کشتار جمعی، شناسایی اشکال جدید تهدید و تمرکز جدید بر مبارزه با تروریسم بود.
سال بعد 36 سازمان دیگر به سازمان‌های موجود اضافه شدند، سال بعد 26 سازمان، سال بعدی 31 سازمان دیگر، سپس 32 سازمان دیگر و در سال‌های 2007، 2008 و 2009 هرکدام 20 سازمان دیگر به مجموعه سازمان‌های موجود افزوده شدند.

در کل، حداقل 263 سازمان جدید پس از واقعه یازده سپتامبر به مجموعه سازمان‌های موجود افزوده شده است. بدیهی است که هر یک از این سازمان‌ها به کارکنان جدید نیاز خواهند داشت و این کارکنان نیز به نوبه خود به امکاناتی همچون اپراتور تلفن، منشی، کتابخانه، محل کار و ... نیاز خواهند داشت.
با افزایش تعداد کارکنان، واحدهای کاری و سازمان‌ها، خطوط افتراق میان مسوولیت‌ها شروع به کمرنگ‌شدن کردند. برای جبران این امر طبق پیشنهاد کمیسیون دوحزبی یازده سپتامبر کنگره آمریکا و دولت بوش در سال 2004 تصمیم گرفتند که سازمان جدیدی را ایجاد کنند تا مسوولیت کنترل و هماهنگی مسوولیت‌ها را بر عهده داشته باشد. این سازمان جدید "دفتر مدیریت اطلاعات ملی" (ODNI) نام گفت. وقتی که ODNI در سال 2005 آغاز به کار کرد دفتری کوچک داشت با 11 کارمند. یک‌سال بعد، به یک ساختمان دوطبقه منتقل شد تا کمبود فضای ناشی از افزایش پرسنل جبران شود. در آوریل 2008، همین سازمان نسبتا کوچک برای تامین فضا به دفتری بسیار بزرگ در لیبرتی کراسینگ منتقل شد و م‌اینک شاهد نفوذ و قدرت فوق‌العاده آن در جهان هستیم. گفتنی است مسوولیت بخش ایران در این سازمان برعهده دکتر جوئل برنر (Dr Joel Brenner) می‌باشد که عکسی نیز از او در دست نمی‌باشد.

 

 


حجم بالای اطلاعات، خود مشکلی مجزاست

البته با توجه به چنین سازمان‌های عریض و طویلی باید گفت این سازمان‌ها فقط سودآوری اطلاعاتی نداشته و این مقدار بالای اطلاعات گاها دردسرزا نیز می‌گردد. هر روز در سیستم اطلاعات و امنیت ملی آمریکا قریب به 1.7 میلیارد ایمیل، تماس با تلفن همراه و سایر ارتباطات ذخیره می‌شود. آژانس امنیت ملی آمریکا صاحب 70 پایگاه داده مختلف است. بقیه سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا هم با همین مشکل مواجه‌اند. آن‌قدر حجم اطلاعات بالاست که هیچکدام قادر به تحلیل آن نیستند.


شرایط ساختمان‌های سری اطلاعاتی

تقریبا نیمی از سازمان‌هایی که پس از یازده سپتامبر تاسیس شده‌اند در واشنگتن و اطراف آن قرار دارند. بسیاری از ساختمان‌های این سازمان‌ها در محوطه‌های دولتی و پایگاه‌های نظامی قرار دارند. برخی نیز در مراکز تجاری، در همسایگی مدارس یا بازارها قرار داشته و مردم نیز توجهی به وجود آنها ندارند.

هر کدام از این ساختمان‌ها حداقل یک اتاق SCIF دارد. اتاقSCIF   اتاقی است با تجهیزات و ترتیبات امنیتی بسیار ویژه. برخی از این اتاق‌ها کوچک است اما برخی از آنها چهار برابر یک زمین فوتبال وسعت دارد! SCIF به شاخص اهمیت ساختمان‌ها در این دنیای مخفی تبدیل شده است. هرچقدر بزرگتر باشد معلوم می‌شود که این ساختمان، ساختمان مهمتری است. البته SCIF تنها چیزی نیست که داشتن آن برای این سازمان‌های امنیتی ضروری است. دفاتر فرماندهی، شبکه تلویزیون داخلی، محافظین شخصی و ... نیز به الزامات امنیت ملی آمریکا تبدیل شده‌اند. یک ژنرال سه ستاره آمریکایی می‌گوید: هیچ ژنرال چهار ستاره‌ای در آمریکا پیدا نمی‌شود که برای خود تجهیزات ویژه امنیتی نداشته باشد. ترس باعث شده است تا همه به فکر امنیت خود باشند. البته وقتی دیگری دارد پس من هم باید از چنین تجهیزاتی برخوردار باشم


بزرگترین نهادهای امنیتی آمریکا عاجز از کشف و خنثی‌سازی ساده‌ترین تهدیدها

پاییز گذشته یک سرهنگ ارتش آمریکا به‌نام "نضال ملک حسن" در فورت‌هود تگزاس به روی عده‌ای آتش گشود و ضمن قتل 13 نفر، 30 نفر را مجروح کرد. چند روز پس از این تیراندازی اخبار عجیبی از رفتارهای تعجب‌برانگیز حسن در مرکز درمانی "والتررید" ارتش آمریکا منتشر شد که توجه همگان را به خود جلب کرد. جالب است بدانید که این سرهنگ ارتش آمریکا در مرکز درمانی مذکور به عنوان یک روانپزشک آموزش دیده بود! وی در این مرکز هشدار می‌داد که باید به مسلمانان اجازه داده شود ارتش آمریکا را ترک کنند وگرنه حضور آنها برای آمریکایی‌ها خطراتی به بار خواهد آورد! نکته مهم دیگر اینکه حسن ایمیل‌هایی نیز با یک روحانی مشهور بنیادگرا در یمن مبادله می‌کرده است. این روحانی بنیادگرا مدتی است که تحت تعقیب دستگاه‌های امنیتی آمریکا است.
اما جالب‌تر از همه این است که حتی یکی از این ایمیل‌ها نیز به دست سازمان‌های عریض و طویلی که مسوولیت عملیات ضداطلاعات در ارتش آمریکا را بر عهده داشتند نیفتاده بود! تنها 25 مایل آن‌طرف‌تر از والتررید، "رکن 902 اطلاعات نظامی آمریکا" قرار دارد که ظاهرا کار مهمی در شناسایی تهدیدها به عمل نمی‌آورده است وگرنه باید این تهدید را شناسایی می‌کرد. به جای آن، فرماندهی رکن 902 تصمیم گرفته بود که تمرکز این رکن را متوجه تهدیدات عمومی تروریست‌ها در جامعه آمریکا کند، یعنی مقوله‌ای که "اداره امنیت میهنی" و "نیروی مشترک 106 اف بی آی" هم بدان اشتغال داشتند!
درست مقارن با همین دوران در رکن 902 یک برنامه اطلاعاتی در حال پیاده شدن بود که فرماندهی این رکن آن را "ریتا" می‌خواند. هدف از اجرای برنامه ریتا شناسایی تهدیدات بنیادگرایی اسلامی علیه ارتش آمریکا بود و تمرکز آن بر حزب‌الله لبنان، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران و مراکز پرورش دانشجوی القاعده در خاک آمریکا بود.

نضال ملک حسن


 

برخی از مقامات اطلاعاتی بر این باورند که محرمانه‌بودن بیش از حد عملیات اطلاعاتی علاوه بر دوباره کاری آسیب‌های دیگری هم به بار آورده است. ریشه این مشکل در وزارت دفاع آمریکا به برخی پرونده‌های اطلاعاتی فوق‌سری بازمی‌گردد که دسترسی به آنها محدود بوده و تنها برخی مقامات آموزش‌دیده اجازه دسترسی به آنها را دارند.
این پرونده‌ها به "برنامه‌های دسترسی خاص" (SAP) معروفند. اسامی کد شده این برنامه‌ها در پنتاگون بیش از 300 صفحه است. جامعه اطلاعاتی آمریکا صدها مورد بیش از این برنامه‌ها را دارد و هریک از این برنامه‌ها نیز به نوبه خود شامل چند زیربرنامه که هر یک از زیربرنامه‌ها هم محدودیت‌های دسترسی ویژه خود را الزام می‌کنند. این بدان معناست که عده بسیار کمی از افراد دقیقا می‌دانند که چه چیز در جریان است.

نویسندگان این کتاب در ادامه توصیف وضعیت این بناها و این سیت این چنین اظهار می دارد: به این ترتیب قابل پیش‌بینی است که توسعه ساختمان‌ها و دفاتر این سیستم اطلاعاتی در سراسر آمریکا ادامه خواهد یافت. از کاخ سفید که پنج مایل به سمت جنوب شرقی حرکت کنید می‌بینید که اداره امنیت میهنی بار دیگر زمین را کنده است تا دفاتر فرماندهی مشترک خود با گارد ساحلی را بسازد. این اداره که تنها هفت سال از تاسیس آن می‌گذرد برای خود سطوح دسترسی ویژه، بازوی تحقیقاتی ویژه، مرکز فرماندهی ویژه و 230000 کارمند دارد. این سازمان به سومین سازمان بزرگ آمریکا بدل شده است.
به زودی بر جای یک بیمارستان روانی در خیابان "الیزابتس"، یک مجموعه ساختمانی عظیم دیگر با هزینه 3.4 میلیارد دلار ساخته می‌شود تا نشانه دیگری از سیستم اطلاعاتی سری آمریکا باشد. این مجموعه جدید پس از پنتاگون بزرگترین مجموعه ساختمانی دولتی خواهد بود و ابعاد آن چهار برابر لیبرتی کراسینگ پیش‌بینی می‌شود.
طبق قوانین فدرال برای تضمین انجام شدن حساس‌ترین وظایف در کشور توسط افرادی که بیش از هر چیزی به منافع ملی وفادار هستند، "وظایف اساساً دولتی " نباید به پیمان‌کاران سپرده شود. اما بر اساس یک بررسی دوساله‌ این روزنامه، این وظایف همواره و در هر اداره‌ اطلاعاتی و ضدتروریستی به این گونه شرکت‌ها سپرده می‌شود.


پیمانکاران امنیتی در همه جا؛
حتی در میان کمک رسانان و مامورین کشته شده 11 سپتامبر

 

در ماه ژوئن، یک سنگ‌تراش از مانساس ستاره‌ دیگری در دیوار مرمری مقر سیا حک کرد؛ یک ستاره از 22 ستاره‌ای که به یاد ماموران کشته شده در جنگ‌های پس از قضیه ‌11 سپتامبر حک شده بود.
هدف از این یادبود، احترام همگانی به شجاعت آن‌هایی است که هنگام ادای وظیفه جان سپردند اما در عین حال داستان عمیق‌تری نیز در این میان وجود دارد: هشت نفر از 22 نفر کشته شده نه مامور سیا بلکه پیمان‌کاران خصوصی بودند.
طبق قوانین فدرال، برای تضمین انجام شدن حساس‌ترین وظایف در کشور توسط افرادی که بیش از هر چیزی به منافع ملی وفادار هستند، "وظایف اساساً دولتی " نباید به پیمان‌کاران سپرده شود.

 

از 854 هزار نفری که کارهای فوق فوق‏محرمانه انجام می‌دهند، 256 هزار نفر پیمان‌کار هستند. برای نشان دادن وابستگی دولت به پیمان‌کاران هیچ نمونه‌ بهتری از سیا وجود ندارد. یعنی تنها نهادی در دولت که می‌تواند کارهایی در خارج از کشور انجام دهد که هیچ اداره‌ دیگر آمریکا نمی‌تواند.
پیمان‌کاران خصوصی همکار با سیا، در عراق به جاسوسی پرداخته‌اند، برای کسب اطلاعات در افغانستان رشوه داده‌اند و از روسای سیا در هنگام دیدار از پایتخت‌های کشورهای مختلف دنیا محافظت کرده‌اند.

 

اذعان به فزونی این پیمانکاران و تصمیم اوباما مبنی بر کاهش این میزان


 

9سال بعد در دولت "اوباما "، ایده‌ ارزان‌تر بودن پیمان‌کاران رد شده و دولت تا حدودی به هدف خود برای کاهش افراد استخدام شده در این رابطه نزدیک شده و در طول دو سال 7 درصد از تعداد این افراد کاسته شده است. اما همچنان حدود 30 درصد از نیروی کار در بخش اطلاعات آمریکا را پیمان‌کاران تشکیل می‌دهند.

 

این کتاب در ادامه به نقش این نیروها در کارهای امنیتی پرداخته می‌نویسد: پیمان‌کاران نیروهای دشمن را می‌کشند. جاسوسی کشورهای دیگر را کرده و شبکه‌های تروریستی را شنود می‌کنند. آن‌ها به طراحی نقشه‌های جنگی کمک می‌کنند. در مورد گروه‌های محلی در مناطق جنگی اطلاعات جمع می‌کنند. در بین آنها تاریخ‌دان، معمار و تازه‌سربازان مخفی‌ترین نهادها وجود دارد. مامورین این شرکت‌ها مراکز خاص در واشنگتن را تحت نظارت دارند. آنها جزو مورد اعتماد‌ترین مشاوران ژنرال‌های چهارستاره‌ هستند که جنگ‌ها را رهبری می‌کنند.
اشتهای دولت برای پیمان‌کاران خصوصی به قدری زیاد است که در حال حاضر 300 شرکت وجود دارند که تخصصشان یافتن نامزدهایی معمولا با قیمت‌هایی حول و حوش 50 هزار دلار برای هر فرد است.

 

 

گیتس می‌گوید: "باید اعتراف کنم که نمی‌دانم چند پیمان‌کار برای وزارت دفاع کار می‌کنند. "

  تخمین زده می شود که 265 هزار پیمان‌کار برای انجام کارهای فوق فوقمحرمانه توسط مسئولان بلندپایه‌ بخش‌های اطلاعاتی استخدام شده‌اند. دیتابیس "آمریکای فوقمحرمانه " این روزنامه شامل 1931 کمپانی است که کارهای فوق‏محرمانه انجام می‌دهند. بیش از یک‌چهارم آنها (533 شرکت) پس از 2001 تاسیس شدند و شرکت‌های دیگر که قبل از این تاریخ وجود داشتند نیز تا حد زیادی گسترش پیدا کردند.

  شرکت‌های خصوصی چنان با حساس‌ترین فعالیت‌های دولت عجین شده‌اند که ماموریت‌های اطلاعاتی و نظامی مهم متوقف شده یا به خطر می‌افتد. برای نمونه:در اداره‌ امنیت ملی، تعداد پیمان‌کاران مساوی تعداد کارمندان فدرال است. این اداره با 318 کمپانی خدمات حیاتی و پرسنل آن‌ها همکاری می‌کند، از جمله 19 شرکت که به این اداره برای استخدام پیمان‌کاران بیشتر کمک می‌کنند.

 آژانس امنیت ملی پیش از این با شرکت‌های کمی کار می‌کرد اما اکنون اقلا با 484 شرکت کار می‌کند

تمامی 16 اداره‌ اطلاعاتی برای راه‌اندازی شبکه‌ کامپیوتری خود، برقراری ارتباط با شبکه‌های اداره‌های دیگر و کاویدن قطعات نامتجانس اطلاعات که ممکن است نشان‌دهنده‌ یک برنامه‌ تروریستی باشد، به شرکت‌های خصوصی نیاز دارند. بیش از 400 کمپانی به طور اختصاصی در این زمینه کار می‌کنند و سیستم‌های نرم‌افزاری و سخت‌افزاری طبقه‌بندی شده می‌سازند

 

پیمان‌کاران 29 درصد نیروی کار اداره‌های اطلاعاتی را تشکیل می‌دهند اما حدود 49 درصد بودجه‌ پرسنلی این ادارات را به خود اختصاص می‌دهند.

 

از بین 1931 کمپانی درگیر در قراردادهای فوق فوق محرمانه‌ که توسط واشنگتن پست شناسایی شده‌اند، حدود 110 کمپانی 90 درصد کارهای پیمان‌کاری دفاعی و اطلاعاتی دنیا را انجام می‌دهند.

ضریب نفوذ این پیمانکاران تا حدی است که گفته می شود نقض حقوق زندانیان در ابوغریب نیز تا حدودی توسط پیمان‌کاران انجام شده بود.

 



کمپانی امنیتی جنرال دینامیکز، تنها یک نمونه از میان دهها نمونه دیگر


 

جنرال دینامیکز نیز مانند رقبای خود اقدام به بلعیدن کمپانی‌های کوچکی کرد که می توانستند به این کمپانی برای تسلط در فضای جدید اطلاعاتی کمک کنند. این کمپانی در بین سال‌های 2001 و 2010 میلادی، یازده شرکت کوچک متخصص در ماهواره‌ها، اطلاعات سیگنال‌ها، نظارت، شناسایی، یکپارچه‌سازی فناوری‌ها و عکاسی را خریداری کرد. جنرال دینامیکز در یازده سپتامبر سال 2001 با نه سازمان اطلاعاتی کار می‌کرد. حالا این کمپانی با تمام 16 سازمان اطلاعاتی آمریکا همکاری می‌کند. کارکنان این کمپانی در تالارهای آژانس امنیت ملی و اداره‌ امنیت داخلی آمریکا حضور دارند. این کمپانی صدها میلیون دلار برای برپایی و اداره کردن اداره‌های جدید اداره‌ امنیت داخلی از جمله مرکز ملی عملیات، اداره‌ اطلاعات و تحلیل و نیز اداره‌ امنیت در سال 2003 دریافت کرد. کارمندان این شرکت همه کار انجام می‌دهند، از تصمیم‌گیری در مورد بررسی یک تهدید تا پاسخ دادن به تلفن‌ها. نتایج مالی جنرال دینامیکز منعکس‌کننده‌ چرخش موفقیت‌آمیز این کمپانی است. هم‌چنین نشان می‌دهد که دولت آمریکا -بزرگ‌ترین مشتری این کمپانی تا به حال - چقدر بیشتر از هزینه‌ واقعی کارها به این شرکت پول داده است. این کمپانی در سال 2009 به سود 31.9 میلیارد دلاری رسیده بود در حالی که سود این کمپانی در سال 2000 میلادی تنها 10.4 میلیارد دلار بود. در این مدت نیروی کار این کمپانی بیش از دو برابر شده و از 43300 نفر به 91700 نفر افزایش پیدا کرده است. سود بخش اطلاعات و ارتباطات جنرال دینامیکز که اغلب کارهای فوق فوق محرمانه‌ این کمپانی در آن‌جا انجام می‌شود، از 2.4 میلیارد دلار در سال 2000 به 19 میلیارد دلار در سه‌چهارم دوم ماه 2009 رسیده است که این میزان 34 درصد سود کلی این کمپانی در سال گذشته را تشکیل می‌دهد.

 

این کمپانی حتی عملیات اطلاعاتی خاصی مانند راضی کردن خارجی‌ها برای یکی کردن دیدگاه‌هایشان در راستای منافع آمریکا را نیز انجام می‌دهد

 

جنرال دینامیکز در سپتامبر 2009 برنده‌ یک قرارداد 10 میلیون دلاری با واحدهای عملیاتی روان‌شناسی فرماندهی عملیاتی ویژه‌ آمریکا شد تا وب‌سایت‌هایی برای تاثیر گذاشتن روی دیدگاه خارجی‌ها در مورد سیاست‌های آمریکا ایجاد کند. این کمپانی برای انجام این کار نویسندگان، ویرایش‌گران و طراحانی استخدام کرد تا سایت‌های خبری ویژه‌ در پنج قاره‌ دنیا ایجاد کنند. این سایت‌ها مانند سایت‌های خبری معمولی هستند و نام‌هایی مانند SETimes.com: سایت اخبار و دیدگاه‌های اروپای جنوب شرقی دارند. اولین نشانه‌ای که در مورد منشا نظامی این وب‌‌سایت‌ها وجود دارد، کلمه‌ "عدم مسئولیت در قبال محتوای سایت" در پایین صفحه است. با کلیک کردن روی این عبارت در می‌یابید که "تایمز اروپای جنوب شرقی" وب‌سایتی متعلق به فرماندهی اروپای ایالات متحده است.


حدومرز خفا و پنهان کاری در این کمپانی ها

 

نویسندگان کتاب در ادامه برای نشان دادن میزان سری بودن این کمپانی ها چنین می نویسند: ساختمان اداری خاکستری رنگ جدید در واقع یک نوع هتل است که تاجرها و صاحبان حرفه‌ها می‌توانند در آن اتاق‌های ضد شنود کرایه کنند.
حتی اتاقک بین دو ساختمان یک طبقه یک اتاقک معمولی نیست. این اتاقک که توسط سیلندرهای بتنی احاطه شده، محل دسترسی به یک کابل دولتی است. این کابل با عنوان TS/SCI یا "اطلاعات فوق محرمانه و اطلاعات طبقه‌بندی شده حساس" شناخته می‌شود؛ یعنی افراد کمی اجازه دارند بدانند که چه اطلاعاتی از طریق این کابل رد و بدل می‌شود.
همه‌ این مکان‌های ذکر شده در بیرون واشنگتن قرار دارند – در جایی که پایتخت جغرافیای دیگری از آمریکا محسوب می‌شود – و محل تمرکز سازمان‌های دولتی محرمانه و کمپانی‌هایی است که برای این سازمان‌ها کار می‌کنند. مجموعه "فورت میده" (Fort Meade) یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های مشابه در سراسر ایالات متحده است که مراکز عصبی فعالیت‌های محرمانه‌ آمریکا و 854 هزار نفر کارمند آن هستند.

 

در مجموعه‌های "آمریکای فوق محرمانه" یک پرچم کمپانی متصل به یک کارت دیجیتال هوشمند، تنها سرنخ برای شناسایی مکان کار است.

 

برخی از بخش‌های این مجموعه، این کمپانی‌ها تمام یک محوطه را اشغال کرده‌اند. در برخی دیگر، این کمپانی‌ها پارک‌های تجاری به طول چندین مایل دارند که از طریق جاده‌ای خصوصی به محوطه‌ NSA متصل می‌شوند و در اطراف آن علایم هشداردهنده دیده می‌شود.
بزرگ‌ترین پارک، پارک‌ "تجاری ملی" (National Business Park) است؛ متشکل از 285 هکتار از برج‌های شیشه‌ای بزرگ و مستطیل شکل. ساکنین این ساختمان‌ها پیمان‌کارها هستند و در مکان‌های عمومی‌تر به عمد حضور خود را کمرنگ‌تر نشان می‌دهند. اما در پارک تجارت ملی، جایی که تنها پیمان‌کارها به آن جا می‌روند، علامت‌های تجاری بزرگ آن‌ها به وضوح دیده می‌شود. شرکت‌هایی مانند: "بوز آلن هامیلتون"، "مخابرات ال-3"، "سی‌اس‌سی"، "نورثروپ گرومن"، "جنرال دینامیکز" و "سی‌ای‌آی‌سی."
بیش از 250 کمپانی - حدود 13 درصد کمپانی‌های آمریکای محرمانه- در مجموعه‌ فورت میده حضور دارند. برخی از این شرکت‌ها در این مجموعه چندین اداره دارند، مانند "نورثروپ گرومن" که 19 اداره و "اس‌ای‌آی‌سی" که 11 اداره دارند. در کل 681 مکان در مجموعه‌ فورت میده برای انجام کارهای تجاری محرمانه وجود دارد.
در این مجموعه کارمندانی حضور دارند که باید از قوانین سخت پیروی کنند. آن‌ها دائما تست دروغ‌سنجی می‌دهند، فرم‌های تعهد به عدم انتشار اطلاعات امضا می‌کنند و گزارش‌های حجیم در مورد سفرهای خارجی‌ خود ارایه می‌دهند.

بهترین امکانات در اختیار نوابغ و کارمندان این کمپانی ها

 

پریست و آرکین در بخش دیگری از کتاب خود به نقش پیمانکارهای خصوصی اشاره کرده‌اند و می‌نویسند: با گسترش آمریکای فوق محرمانه، دولت به پیمانکارهایی با صلاحیت امنیتی وابسته شده است، این کارمندها در ریاضی خبره هستند. NSA برای انجام وظایفش از بیشترین تعداد ریاضی‌دانان در بین سازمان‌های دنیا استفاده می‌کند. این سازمان هم‌چنین از زبان‌شناسان و کارشناسان تکنولوژی و نیز رمزنگاران بهره می‌برد. بسیاری از آن‌ها ISTJ خطاب می‌شوند (درونگرای حساس، متفکر و منتقد)، ویژگی‌های شخصیتی که در تست شخصیتی مایرز - بریگز وجود دارد و ویژگی غالب در فورت میده به شمار می‌رود. "کن اولمان"، مدیر بخش "هوارد"، یکی از شش بخش در محدوده جغرافیایی تحت نفوذ NSA می‌گوید: "برخی از کارمندان این آژانس از باهوش‌ترین افراد روی زمین هستند. آن‌ها به دنبال آموزش خوب و کیفیت زندگی بالا هستند." مدرسه‌ها البته جز بهترین مدرسه‌ها هستند و برخی نیز وارد دوره‌های آموزشی می‌شوند که در آن‌ها به افراد جوان حتی ده ساله آموزش داده می‌شود که چه سبک زندگی برای کسب صلاحیت امنیتی لازم است و چه نوع رفتاری برای چنین مشاغلی مناسب نیست. بیرون از یکی از مدرسه‌ها اتوبوس زرد مدرسه در کنار ساختمانی پارک شده است که متعلق به اتحاد "پنج چشم" است - بخش اطلاعاتی مشترک پنج کشور آمریکا، انگلیس، کانادا، استرالیا و نیوزلند در مورد دنیا.


اسامی 18 سازمان دولتی و 37 شرکت خصوصی و پیمانکاری که نویسندگان نام شان را برده اند به شرح زیر می باشند:

سازمان‌های دولتی:

1) فرماندهی نیروهای آمریکایی در آفریقا، که مرکزیت آن در اشتوتگارت- مورینگن قرار داشته و با 2 مرکز عملیاتی (دفتر) دارای 19 پیمانکار خصوصی است؛

2) نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا با مرکزیت آرلینگتون، 99 دفتر و 392 پیمانکار؛

3) اطلاعات نیروی هوایی آمریکا، با مرکزیت آرلینگتون، 113 دفتر و 153 پیمانکار،

4) اطلاعات ارتش آمریکا با مرکزیت فورت بلویر، 93 دفتر و 120 پیمانکار،

5) فرماندهی مرکزی نیروهای نظامی آمریکا با مرکزیت تامپا، 6 دفتر و 64 پیمانکار،

6) آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا با مرکزیت مک‌لین، 36 دفتر و 114 پیمانکار،

7) آژانس‌های دفاعی ایالات متحده با مرکزیت آرلینگتون، 78 دفتر و 332 پیمانکار،

8) آژانس اطلاعات دفاعی آمریکا با مرکزیت آرلینگتون، 22 دفتر و 317 پیمانکار،

9) فرماندهی نیروهای نظامی آمریکا در اروپا با مرکزیت اشتوتگارت – وایهینگن با 2 دفتر و 11 پیمانکار،

10) ستاد مشترک نیروهای مسلح با مرکزیت آرلینگتون، 6 دفتر و 45 پیمانکار،

11) نیروهای خنثی‌سازی مواد منفجره با مرکزیت آرلینگتون، 4 دفتر و 68 پیمانکار،

12) فرماندهی شمال نیروهای مسلح آمریکا با مرکزیت کلورادو اسپرینگز، 13 دفتر و 56 پیمانکار،

13) آژانس امنیت ملی با مرکزیت اف.تی.مید، 19 دفتر و 484 پیمانکار،

/ 0 نظر / 4 بازدید